บทที่ 80

บทที่ 80

ถึงจะเปลี่ยนบ้านแล้ว แต่กลางเตียงยังมีไม้ปัดฝุ่นขนไก่วางขวางอยู่สองอัน

บางทีอาจเป็นเพราะเดินทางมาทั้งวันจนเหนื่อยเกินไป เสิ่นจูซีแทบไม่มีเวลาพลิกตัวไปมาหลายครั้ง ก็จมลงสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำเสียแล้ว

เช้าวันต่อมา นางตื่นสายที่สุด หลี่อู้เตรียมอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ ทั้งสี่คนก็นั่งล้อมโต๊ะสี่เหลี่ยม

เสิ่นจูซีมองบ่าวหญิงที่ยืนอยู่รอบข้างด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ อยากพูดแต่ก็ไม่พูด

“เจ้าเมืองเซียงโจวเห็นความสำคัญของข้า ถึงได้ส่งคนพวกนี้มาให้ด้วยตัวเอง” หลี่อู้คีบผักกาดดองขึ้นมาตะเกียบหนึ่งใส่ลงในโจ๊ก

เขามีสีหน้าเรียบเฉย พูดราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เสิ่นจูซีเข้าใจความหมายแฝงในนั้นทันที

เมื่ออยู่ตำหนักชุ่ยเวย นางก็ต้องพบเจอสายสืบทั้งในวังและนอกวังทุกวันมิใช่หรือ?

“ข้าเข้าใจแล้ว” นางตอบอย่างระมัดระวัง

หลี่อู้มองนางอย่างชื่นชม