บทที่ 74

บทที่ 74

ในห้องชั้นเทียนจื้อของโรงเตี๊ยมเพียงแห่งเดียวในตำบลอวี๋โถว บรรยากาศหนักอึ้ง หวงจินกว่างหน้าบึ้งตึงนั่งอยู่บนเตียง บนพื้นมีผ้าพันแผลหลายผืนเปียกชุ่มไปด้วยเลือด

คนสนิทของหวงจินกว่างเห็นสีหน้าลูกพี่ที่ยิ่งนับวันยิ่งดูแย่ ก็เอ่ยตำหนิว่า

“ตาแก่ เจ้าเป็นหมอจริงหรือไม่? เดี๋ยวก็ทายานี้ เดี๋ยวก็ทายานั่น นี่มันนานเท่าไรแล้ว? เจ้าคิดจะหลอกพวกเราหรืออย่างไร?!”

“ใกล้เสร็จแล้ว ใกล้เสร็จแล้ว…” หมอถังหยิบผ้าพันแผลขึ้นมาพันแผลที่คอหวงจินกว่าง ซึ่งพอกขี้ผึ้งยาไว้หนาเตอะ

เขาพันไปอย่างเชื่องช้า พลางพูดไปอย่างเชื่องช้าว่า

“พวกหนุ่ม ๆ นี่ใจร้อนเสียจริง แผลลึกขนาดนี้ เกือบตัดหลอดลมขาดอยู่แล้ว ถ้าข้าไม่ทายาให้มากหน่อย แผลจะหายดีได้อย่างไร?”

ท่าทางไม่เร่งไม่ร้อนของหมอถังทำเอาผู้คนแทบคลั่ง แต่ในตำบลอวี๋โถวมีหมอเพียงคนเดียว ต่อให้โกรธแค่ไหน เวลานี้ก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนลงคอ

ในที่สุดผ้าพันแผลผืนสุดท้ายก็พันเสร็จ หมอถังเพิ่งผูกปมหลวม ๆ หวงจินกว่างก็ผลักเขาออกแล้วลุกขึ้นยืน

“ไปกัน”