กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 72
“พี่ใหญ่!” หลี่เชวี่ยร้องเรียก
เสิ่นจูซีเห็นหลี่อู้ปรากฏตัว แรงที่ฝืนประคองตัวอยู่พลันสลายไป นางก้มหน้าลง เห็นหูหลี่คุนขยับ เขาฝืนหันใบหน้าที่เขียวคล้ำไปทางหลี่อู้อย่างยากลำบาก
“พี่ใหญ่ของเจ้ามาแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว…ไม่เป็นไรแล้ว…” นางเอ่ยเสียงสั่น
หลี่อู้ยืนอยู่ด้านหลังหวงจินกว่าง มีดในมือกดแนบลำคอของหวงจินกว่างอย่างมั่นคง ไม่เปิดโอกาสให้เขาแม้แต่จะหันศีรษะ สถานการณ์ที่เดิมทีได้เปรียบอยู่แล้วพลันกลับตาลปัตร ใบหน้าหวงจินกว่างใต้แสงไฟมีสีเขียวคล้ำขึ้นมาเล็กน้อย
“นายท่านหวง ช่วยสั่งคนของท่านถอยไปหน่อยได้ไหม ข้าขี้ขลาดน่ะ ทำให้ข้าตกใจก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ามือข้าสั่นแล้วบาดเจ็บท่านขึ้นมาจะทำอย่างไร? เจ้าเมืองมิใช่ยังต้องพึ่งพาท่านอยู่หรือ?” หลี่อู้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
หวงจินกว่างเหลือบมองไปด้านหลัง “…เจ้าคือหลี่อู้หรือ?”
“ใช่ ช่างบังเอิญจริง ๆ” หลี่อู้ผ่อนเสียงช้าลง ใบหน้าไม่มีรอยยิ้มเหลืออยู่อีกแม้แต่น้อย “คนที่เจ้าเล็งไว้คือผู้หญิงของข้า คนที่เจ้าทำร้ายคือน้องชายของข้า นายท่านหวง เรื่องนี้เจ้าจะชดใช้อย่างไร?”
“…เจ้าลอบเข้ามาได้อย่างไร?”
หวงจินกว่างยังพูดไม่ทันจบ ปลายมีดคมกริบก็แทงเข้าไปในลำคอเขาหนึ่งชุ่น เลือดแดงสดกระเซ็น หวงจินกว่างร้องโหยหวนขึ้นมา