กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 70
“ข้าไปก่อนนะ คราวหน้าจะมาเยี่ยมเจ้าอีก!”
เสิ่นจูซีถือห่อของกินแกล้มรสพะโล้สองห่อ ก้าวออกจากโรงสุราสกุลเฉิน
จิ่วเหนียงผู้แต่งตัวงามสะพรั่งเดินตามมาส่งถึงหน้าประตูอย่างเชื่องช้า นางเอนกายพิงขอบประตู เอ่ยเสียงเกียจคร้านว่า “อย่าหายไปนานนักเชียว หากนานเกินไปข้าคงลืมเจ้าเสียแล้ว ข้าไม่ได้ขาดคนคุยด้วยหรอกนะ…”
เสิ่นจูซีฟังออกว่าจิ่วเหนียงยังตำหนินางที่เว้นไปถึงครึ่งเดือนกว่าจะมาเยี่ยม จึงยิ้มตอบว่า
“อย่างช้าก็สามวัน ข้ายังต้องมาในเมืองเพื่อส่งเทียบเชิญดอกไม้ ถึงตอนนั้นข้าจะมาเยี่ยมเจ้าแน่นอน”
จิ่วเหนียงกอดอก ชุดกระโปรงคอเปิดสีแดงสดเผยเนินอกขาวผ่องดุจภูเขาหิมะ นางฮึดฮัดเบา ๆ
“อย่างไรท่านพี่ของเจ้าก็ไม่อยู่บ้าน เจ้าจะกลับไปทำอะไรเล่า อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนข้า คุยเป็นเพื่อนกันไม่ดีกว่าหรือ…” จิ่วเหนียงเอ่ยเสียงเศร้าสร้อย “สุยหรุ่ยจากไปแล้ว ข้ายิ่งเหงาหนัก หากเจ้ายังไม่มาเยี่ยมข้าอีก ข้าคงเหงาตายจริง ๆ”
ทุกครั้งที่เสิ่นจูซีมาเยี่ยม จิ่วเหนียงจะนำสุราและอาหารชั้นดีออกมาต้อนรับ แม้นางไม่ดื่มสุรา แต่ก็ได้กินถั่วแระพะโล้กับขาหมูพะโล้ไปไม่น้อย ทั้งยังฟังเรื่องซุบซิบชวนตะลึงของแต่ละบ้านอย่างออกรส