กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 69
“ตีสิ! ตีเข้าไป! คุณชายสวี เจ้าเสียเงินพนันแล้ว แม้แต่แรงตีคนก็ไม่มีแล้วหรือ?”
เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน คุณชายอาภรณ์แพรที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลางหน้าแดงก่ำ เขาออกแรงสุดชีวิต เตะต่อยคนตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง
โจวจ้วงที่หน้าบวมช้ำจนเขียวช้ำกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ร่างผอมบางล้มลงกับพื้นหลังถูกเตะลอยกระเด็น คุณชายอาภรณ์แพรเดินเข้าไปหา แล้วเตะซ้ำอีกสิบกว่าครั้ง โจวจ้วงนอนนิ่งอยู่บนพื้นอย่างสะลึมสะลือ
“คงไม่ตายแล้วกระมัง?” คนที่ยืนมุงอยู่คนหนึ่งถาม
คุณชายอาภรณ์แพรมีสีหน้ากระอักกระอ่วน แต่ยังทำเป็นข่มขู่เสียงดัง “ตายก็ไม่เกี่ยวกับข้า เขาเต็มใจเอง!”
เขาควักเงินก้อนเล็กขนาดเท่าเล็บมือออกจากถุงเงินที่เอว โยนลงพื้นแล้วเดินจากไปอย่างวางท่า
โจวจ้วงหรี่ตาบวมเปื้อนเลือด ค่อย ๆ ลุกขึ้น เขาไม่สนใจเสียงเยาะเย้ยถากถางจากรอบข้าง คลานไปยังจุดที่เงินเศษตกอยู่ แล้วใช้มือสั่นเทาเก็บมันไว้ในอุ้งมือ
เขาเป่าฝุ่นออกจากเงิน ใบหน้าพลันมีรอยยิ้ม—ไม่ใช่เพราะดีใจที่ได้เงินมา แต่เพราะดีใจที่ได้เล่นพนัน