บทที่ 53

บทที่ 53

เป็นดังที่เสิ่นจูซีกังวล พอเข้าสู่เดือน 6 อากาศก็ร้อนขึ้นทุกที แม้กลางวันจะนั่งนิ่ง ๆ ไม่นานแผ่นหลังก็ชุ่มเหงื่อบาง ๆ

ยามค่ำคืนแม้ตะวันจะลับไปแล้ว แต่ลมกลางคืนก็ยังร้อนอบอ้าว เสิ่นจูซีนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง หากไม่ปูเสื่อไม้ไผ่ก็นอนร้อน แต่พอปูก็เจ็บเพราะเสื่อแข็ง บางครั้งพลิกตัว เนื้อนุ่มนิ่มยังถูกหนีบเข้าไปในช่องเสื่อ เจ็บจนน้ำตาไหล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยุงที่มีอยู่ทุกหนแห่ง ห่มผ้าก็ร้อนตาย ไม่ห่มก็ถูกยุงกัดคันตาย

นางพลิกตัวไปมาบนเตียง แต่หลี่อู้ผู้น่าชังกลับไม่ได้รับผลกระทบจากฤดูร้อนเลยสักนิด ทุกครั้งที่ล้มตัวลงนอน เพียงชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย ลมหายใจสม่ำเสมอก็ดังขึ้นข้างกาย ส่วนยุงน่ารำคาญพวกนั้นก็รู้จักเลือกกัดคน หลับหูหลับตาไม่สนหลี่อู้ที่นอนอยู่ข้างนาง เอาแต่รุมกัดนางคนเดียว กัดทีหนึ่งก็ขึ้นเป็นตุ่มแดงบวมเจ็ดแปดตุ่ม!

หลังถูกทรมานสารพัด เสิ่นจูซีนอนไม่หลับดี ๆ มาสิบกว่าวันแล้ว ใต้เปลือกตาที่แต่เดิมขาวผุดผ่องก็เริ่มมีรอยคล้ำ

นางนอนไม่หลับทุกคืน ส่วนหลี่อู้ที่อยู่ข้างกายกลับหลับสนิท ความแตกต่างเช่นนี้ทำให้ใจเสียอย่างยิ่ง เสิ่นจูซีอยากคว้าไม้ปัดฝุ่นบนเตียงขึ้นมาตีหลี่จอมเฮงซวยให้ตื่น นางนอนไม่หลับ เขาก็อย่าหวังจะได้นอน!