กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 41
เสิ่นจูซีทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ไม่สนใจดินกับก้อนหินบนพื้นอีกต่อไป
“ข้าไม่ไปแล้ว ข้าเดินไม่ไหวแล้ว ข้าจะตายอยู่แล้ว!” เสิ่นจูซีร้องไห้
ฝ่าเท้าปวดระบมเป็นระยะ เม็ดหินบนเขาเสียดแทงเท้านางมาตลอดทาง นางถึงขีดจำกัดมานานแล้ว หากไม่ใช่เพราะรู้ว่าหันกลับลงเขาก็ต้องเดินอีกนาน นางคงยอมแพ้ไปตั้งนานแล้ว
เหตุใดทางเฮงซวยนี่ถึงยาวนัก เหตุใดภูเขาเฮงซวยนี่ถึงสูงนัก เหตุใดหลี่อู้เฮงซวยถึงหลอกนางอยู่ได้!
ฝ่าเท้าของเสิ่นจูซีเจ็บ หัวใจก็เจ็บปวด สายตาน้อยเนื้อต่ำใจของนางถามหลี่อู้อย่างเงียบงัน น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินไม่หยุด
หลี่อู้เดินกลับมานั่งยองตรงหน้านาง สีหน้าเผยความจนใจอยู่บ้าง “อุตส่าห์ปีนมาถึงยอดเขาได้แล้ว เหตุใดถึงจะตายเสียเล่า? มาตายตอนนี้ไม่เสียดายหรือ?”
“ไม่เสียดาย!” เสิ่นจูซีตอบอย่างงอน ๆ
“คนบนไหล่เขาเยอะ ไม่มีอะไรให้เก็บ ข้างในป่าอันตราย อาจเจอหมีดำก็ได้ บนยอดเขาวิวดี คนก็น้อย เจ้าหิวน้ำหรือไม่? ข้ารู้ว่ามีผลไม้ป่าหวานมากอยู่ที่หนึ่ง ข้าจะพาเจ้าไป”