บทที่ 35

บทที่ 35

หลายวันติดต่อกัน เสิ่นจูซีดูหงอยเหงาไม่สดใส

ด้านหนึ่งนางกังวลกับสถานการณ์ของพี่สะใภ้โจว อีกด้านหนึ่งก็ติดอยู่กับความคิดคาดการณ์ของตนเองจนถอนตัวไม่ขึ้น—

หากนางต้องอาศัยหลี่อู้เลี้ยงดูโดยไม่ตอบแทน แล้ววันหนึ่งถ้าหลี่อู้ไม่อยากเลี้ยงนางแล้วจะทำอย่างไร?

เพราะคำถามนี้ นางจึงกินไม่ได้นอนไม่หลับ หัวคิ้วขมวดมุ่น

“ข้ากินอิ่มแล้ว” เสิ่นจูซีวางหมั่นโถวที่กินไปเพียงหนึ่งในสี่ลงอย่างห่อเหี่ยว

นางเพิ่งจะลุกจากโต๊ะ หลี่อู้ก็หน้าขรึมลง

“เจ้าอิ่มอีกแล้ว หลายวันมานี้แทบไม่กินอะไรเลย” เขาว่า “นั่งลง”

เวลาหลี่อู้ทำหน้าบึ้งก็น่าเกรงขามอยู่ไม่น้อย เสิ่นจูซีไม่พอใจกับคำสั่งของเขาอย่างยิ่ง แต่ก้นกลับนั่งลงบนเก้าอี้ไปเองอย่างห้ามไม่ได้

ที่โต๊ะมีเพียงพวกเขาสองคน แต่กับข้าวเล็ก ๆ บนโต๊ะกลับมีถึงสี่จาน