กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 34
คำว่า “บังอาจ!” ของเสิ่นจูซีดังก้องชัดถ้อยชัดคำ ทำให้คนทั้งสองในห้องโถงชะงักงัน
โจวจ้วงช่างมีรูปร่างไม่สมชื่อ ผอมราวกับต้นถั่วงอก แม้หน้าตาจะพอดูได้ แต่ใต้เปลือกตาเรียวยาวกลับดำคล้ำเพราะเลือดลมพร่อง ดวงตาเรียวหางตาตกคู่นั้นยังแฝงกลิ่นอายชั่วร้ายผิดทำนองคลองธรรม
เขามองเสิ่นจูซี กลอกตาไปมา ก่อนก้าวยาว ๆ เข้ามาหานาง
“แม่นางน้อยผู้นี้เป็นใคร เหตุใดจึงอยู่ในบ้านข้า?”
เสิ่นจูซียังไม่ทันตอบ พี่สะใภ้โจวก็ขวางนางไว้ข้างหลังแล้ว ประหนึ่งสิงโตแม่ลูกอ่อนที่ปกป้องลูก นางกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “นางเป็นภรรยาที่หลี่อู้เพิ่งแต่งเข้าบ้าน เจ้าให้เกียรตินางหน่อย!”
โจวจ้วงหยุดกึก สายตาหันกลับมาจับจ้องเสิ่นจูซีอีกครั้ง ท่าทีสำรวมขึ้นเล็กน้อย
“นางคือหญิงที่หลี่อู้แต่งเข้าบ้านหรือ?”
พี่สะใภ้โจวไม่พูดอะไร ส่วนเสิ่นจูซีก็เพียงมองเขาอย่างระแวดระวัง โจวจ้วงจึงหน้าแตกอยู่บ้าง เขายิ้มกลบเกลื่อนแล้วพูดว่า “มิน่าเขาถึงไม่สนใจแม่ซีซือ แล้วยังไม่เห็นหลี่—”
“โจวจ้วง!” พี่สะใภ้โจวตวาดขัดขึ้นเสียงดัง