กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 21
ระหว่างทางกลับบ้าน เสิ่นจูซีพบหลี่เชวี่ยที่มารับนาง
“น้องเสิ่นไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว พี่ใหญ่เห็นว่ากลับมามีแค่พี่รองคนเดียว ก็โมโหไม่น้อย” หลี่เชวี่ยมองมือทั้งสองข้างของเสิ่นจูซีที่ว่างเปล่า “ของที่น้องเสิ่นซื้อเล่า?”
เสิ่นจูซีตอบว่า “ขอให้เถ้าแก่ร้านเอาไปส่งที่บ้านตอนว่าง พวกเขาตกลงกันหมดแล้ว”
“เช่นนั้นก็ดี” หลี่เชวี่ยยิ้มกว้าง “ถ้าพี่ใหญ่เห็นเจ้ากลับมามือไม้พะรุงพะรัง คงยิ่งโมโหกว่าเดิม”
เสิ่นจูซีเดินตามเขากลับมาจนถึงหน้าเรือนตระกูลหลี่ หลี่เชวี่ยผลักประตูเปิดก่อนแล้วหยุดรอนางอยู่ตรงนั้น เสิ่นจูซีเอ่ยขอบคุณแล้วเดินผ่านประตูรั้วเข้ามา ทันใดนั้นก็เห็นหลี่คุนชูมือทั้งสองขึ้นสูง คุกเข่าอยู่ใต้ต้นหอมหมื่นลี้
หลี่คุนได้ยินเสียงประตูเปิด แต่ไม่หันมามองนาง เอาแต่จ้องผืนทรายตรงหน้าอย่างน่าสงสาร
ประตูโถงกลางเปิดกว้าง หลี่อู้นั่งอยู่บนม้านั่งยาว แยกขาทั้งสองข้างออก บนโต๊ะมีห่อใบบัวกลมป้อมอยู่สองห่อ ข้าง ๆ ยังมีไหเหล้าปิดฝาอยู่ไหหนึ่ง