เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 119 ดึกสงัด, กลับบ้าน
ฉู่ฮ่าวไม่ได้ย่างให้ฉินเจี้ยงอีคนเดียว เขาย่างให้ทุกคนในปริมาณที่เพียงพอ
ฉินเจี้ยงอีตั้งตารอคอยมาเนิ่นนาน ทว่าจนกระทั่งของย่างถูกยกมาเสิร์ฟ ถึงได้พบว่าตนเองรู้สึกอาลัยอาวรณ์เต้าหู้แห้งในมืออยู่บ้าง
เพราะมันอร่อยมากจริง ๆ
“ฉู่ฮ่าว เต้าหู้แห้งนี่ทำยังไงเหรอ” ฉินเจี้ยงอีเอ่ยถามเขา
ฉู่ฮ่าวยกม้านั่งตัวหนึ่งมานั่งลงข้างกายลู่เฉินอวี๋ ครั้นเห็นดังนั้นก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “เต้าหู้แห้งที่อร่อยต้องพิถีพิถันซอกซอนทุกรายละเอียด เพราะผิวมันขาวเนื้อก็นุ่ม ไวต่อระดับไฟเป็นพิเศษ หากใช้ไฟแรงเกินไปก็สูญเสียความชุ่มชื้นได้ง่าย ทำให้เสียกลิ่นหอมของถั่ว แต่ถ้าใช้ไฟอ่อนไป เครื่องปรุงก็เข้าไม่ถึง ไม่เข้าเนื้อ”
ขณะที่เขาอธิบายอยู่นั้น ทั้งสามคนอย่างหวัง จาง และหลินก็ไม่ต้องรอให้เตือน ต่างพากันใช้โทรศัพท์มือถือจดบันทึกเอาไว้
สำหรับพวกเขานั้น คำคมข้อคิดของเถ้าแก่ก็คือยอดคัมภีร์ยุทธ์ แอบครูพักลักจำได้มากเท่าใดล้วนถือเป็นวิชาของตนทั้งสิ้น