บทที่ 192. เราไม่มีเวลาและไม่จำเป็นต้องไปเสียเวลาเกลี้ยกล่อมใคร

บทที่ 192. เราไม่มีเวลาและไม่จำเป็นต้องไปเสียเวลาเกลี้ยกล่อมใคร

น้ำเสียงของเจียงหนานไม่ได้ดังกึกก้อง แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาดและทรงพลัง ทุกถ้อยคำหนักแน่นจนทำให้คนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

หยางจิ่งหรานถึงกับอึ้ง ซ่งเฟยเฟยก็หน้าเหวอ ส่วนเสี่ยวหวงที่เพิ่งยกกาแฟเข้ามาเสิร์ฟก็ชะงักกึกไปเหมือนกัน

เมื่อครู่นี้เสี่ยวหวงยังคิดว่าเจียงหนานน่าจะเป็นคนคุยง่าย สบายๆ อยู่เลย แต่มาตอนนี้ เขาได้สัมผัสถึงรังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวเธออย่างชัดเจน

บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันที เสี่ยวหวงถึงกับต้องกลั้นหายใจ วางแก้วกาแฟลงอย่างระมัดระวังที่สุด

พอวางเสร็จก็รีบเผ่นออกจากห้องทันที จังหวะที่กำลังจะปิดประตู เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองเจียงหนานอีกครั้ง