​บทที่ 187. ความเสี่ยงนี้ผมรับเอง

บทที่ 187. ความเสี่ยงนี้ผมรับเอง

ใกล้จะห้าโมงเย็น หวงหย่งฮ่าวก็โทรศัพท์หาเจียงหนาน

"อาจารย์เจียงหนานครับ เรื่องที่คุณเสนอมาเมื่อกี้ ผมรายงานให้ผู้ใหญ่ทราบแล้วนะครับ ท่านบอกว่าเงื่อนไขในการเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้คือต้องเป็นโครงการมรดกทางวัฒนธรรม 'งานจักสานไม้ไผ่ชิงเสิน' ดังนั้นเราสามารถอนุโลมให้ใช้ชื่อนี้เป็นแบรนด์หลักในการแข่งขันได้ครับ"

เจียงหนานถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบเอ่ยปากขอบคุณ "เยี่ยมไปเลยค่ะ ต้องขอบคุณอาจารย์หวงมากเลยนะคะที่ช่วยจัดการให้"

"ไม่เป็นไรครับ อาจารย์เจียงหนาน" น้ำเสียงของหวงหย่งฮ่าวดูเหมือนมีความลังเล คล้ายกับมีเรื่องที่ยังพูดไม่หมด

เจียงหนานสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงถามขึ้นว่า "อาจารย์หวงมีอะไรจะพูดอีกหรือเปล่าคะ? มีอะไรพูดมาได้เลยค่ะ ไม่ต้องเกรงใจ"

หวงหย่งฮ่าวอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกความจริง

"อาจารย์เจียงหนานครับ คุณก็รู้นะครับว่า กฎเกณฑ์ในการคัดเลือกร้านค้าที่จะเข้ามาร่วมการแข่งขันของเราน่ะเข้มงวดมาก คณะกรรมการต้องใช้เวลาและแรงกายแรงใจอย่างมากในการตรวจสอบและคัดกรองกันหลายรอบเลยล่ะครับ"