​บทที่ 185. ผมเป็นแค่คนตัวเล็กๆ แต่ผมไม่อยากทำเรื่องเล็กๆ

บทที่ 185. ผมเป็นแค่คนตัวเล็กๆ แต่ผมไม่อยากทำเรื่องเล็กๆ

“เพราะงั้น...” เจียงหนานมองหยางจิ่งหรานด้วยความลังเล “ความหมายของผู้จัดการหยางก็คือ คุณหาสตรีมเมอร์ที่เหมาะสมกว่าได้แล้วงั้นเหรอคะ?”

เจียงหนานไม่รู้หรอกว่าตอนนี้หยางจิ่งหรานคิดอะไรอยู่ แต่เธอพอจะเดาความหมายจากคำพูดของเขาได้

“เปล่าครับ สตรีมเมอร์เจียงหนานเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ” หยางจิ่งหรานยิ้มเจื่อนๆ “ในงานวันนั้น มีแค่คุณคนเดียวเลยที่แวะมาที่บูธของผม”

หยางจิ่งหรานพูดต่อ “เพราะงั้น มันคงไม่มีสตรีมเมอร์คนไหนอยากจะเอางานจักสานไม้ไผ่ชิงเสินไปไลฟ์ขายในการแข่งขันรอบต่อไปหรอกครับ”

สีหน้าของหยางจิ่งหรานดูเรียบเฉย แต่แฝงแววความกังวล

“ผมอยากจะโปรโมตงานฝีมืออันทรงคุณค่าซึ่งเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของบ้านเกิดผมให้เป็นที่รู้จักไปทั่ว และผมก็พยายามมาโดยตลอด”

“แต่มันไม่ใช่เรื่องที่จะทำสำเร็จได้ภายในวันสองวันหรอกครับ”

“ต่อให้ผมจะพยายามมาหลายปี แต่มันก็ยังไม่เห็นทางสว่างเลย”