​บทที่ 159. ลมภูเขายามค่ำคืนพัดเย็นเยียบ แต่เธอไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด

บทที่ 159. ลมภูเขายามค่ำคืนพัดเย็นเยียบ แต่เธอไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด

ยามบ่ายที่หมู่บ้านไฉ่เสียพอมักจะเงียบสงบเสมอ นอกเหนือจากเสียงลมพัดผ่านดงหญ้าคาและทิวสนเตี้ยๆ บนเนินเขาแล้ว ก็แทบจะไม่ได้ยินเสียงพูดคุยของคนเลย

ชาวบ้านใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและจำเจ ตะวันขึ้นก็ออกไปทำงาน ตะวันตกดินก็กลับมาพักผ่อน ตรากตรำทำงานหนักซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ชีวิตก็ยังคงยากไร้และแสนลำบาก

ถึงจะขมขื่นอยู่เต็มอก แต่พูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น สู้ไม่พูดเลยเสียดีกว่า

พวกเขาใช้ชีวิตอย่างปลงตก ไม่ยินดี ไม่ยินร้ายแบบนี้เรื่อยมา

ทว่า ในยามบ่ายของวันนี้ ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดแผกไปจากวันอื่นๆ แสงแดดยังคงสว่างไสว สายลมยังคงพัดแผ่วเบา แต่ความรู้สึกของทุกคนกลับพังทลายลง

และสิ่งที่พังทลายลงพร้อมกับความรู้สึก ก็คือน้ำตา น้ำตาที่เหือดแห้งไปนานแสนนาน กลับพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะเสียงตะโกนเพียงประโยคเดียว

"พี่น้องชาวหมู่บ้าน! มีข่าวดีมาบอกพวกเราแล้ว!"