เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 22 หวนมองข้ามกาลเวลา
เมื่อหลินซิงอวี่ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความเย็นเยียบที่ไร้ขอบเขต
ไม่ใช่ลมหนาวปลายฤดูใบไม้ร่วงริมฝั่งแม่น้ำ และไม่ใช่ความเย็นจากพลังพิเศษธาตุน้ำแข็ง แต่มันคือความเย็นที่ซึมลึกถึงกระดูกและแฝงไปด้วยความรู้สึกว่างเปล่า—เขาพบว่าตัวเองกำลังลอยค้างอยู่ใน "ทะเล" สีหมึก น้ำทะเลดูราวกับหยกหมึกที่แข็งตัว ไม่มีคลื่น ไม่มีเสียง แม้แต่แสงสว่างก็ดูเหมือนจะถูกกลืนกินไปสิ้น เหลือเพียงร่างกายของเขาที่กำลังจมลงอย่างช้า ๆ ด้วยความเร็วที่เชื่องช้าประหนึ่งกาลเวลาถูกยืดออก
เขาพยายามขยับแขนขา แต่น้ำทะเลกลับมีความหนืดราวกับเจล ไม่ว่าจะออกแรงอย่างไร แขนของเขาก็ทำได้เพียงสร้างระลอกคลื่นจาง ๆ ร่างกายยังคงจมดิ่งลงไปโดยไม่สามารถควบคุมได้ เบื้องล่างคือความมืดมิดที่เข้มข้นจนไม่อาจละลายได้ ราวกับปากขนาดมหึมาที่รอคอยจะกลืนกินเขาให้สิ้นซาก
"นี่คือ... โลกหลังความตายงั้นหรือ?" หลินซิงอวี่พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาไม่สามารถแพร่กระจายในน้ำทะเล ได้แต่สร้างเสียงสะท้อนแผ่วเบาอยู่ข้างหู เขาหวนนึกถึงความเจ็บปวดแสนสาหัสตอนที่กรงเล็บของอสูรค้างคาวทะลวงผ่านหัวใจ และนึกถึงเลือดหยดสุดท้ายที่พ่นลงบนใบไม้แห้ง ตำแหน่งหัวใจดูเหมือนจะยังคงหลงเหลือความเจ็บปวดเสมือนจริงที่ราวกับถูกฉีกกระชาก—ที่แท้ความตายไม่ใช่การดับสูญในทันที แต่เป็นการจมดิ่งที่ยาวนานเช่นนี้เอง
ในตอนนั้นเอง แสงสว่างริบหรี่สายหนึ่งก็ลอยผ่านตัวเขาไป