เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 4 เทียนหลงทะยานฟ้า
สายลมในเขตภูเขามีไอเย็นพัดผ่านป้อมปราการป้องกันของฐานที่มั่นชั่วคราว ผู้รอดชีวิตในศูนย์หลบภัยส่วนใหญ่ขดตัวอยู่ในกระท่อมไม้หรือเต็นท์ นานครั้งจะมีคนโผล่หน้าออกมามองท้องฟ้าสีเทาหม่นเบื้องไกล นับตั้งแต่การอพยพออกจากเมืองเมื่อสามเดือนก่อน การรอคอยเช่นนี้ได้กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ข่าวจากวิทยุที่ขาด ๆ หาย ๆ เรื่อง “จำนวนอสูรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว” และ “แนวป้องกันถอยร่น” ทำให้ความหวังถูกบดขยี้จนกลายเป็นความวิตกกังวลทีละน้อย
จนกระทั่งเช้าตรู่วันที่หนึ่งร้อยหลังหายนะ เสียงคำรามที่ไม่ปกติเสียงหนึ่งได้ทำลายความเงียบงันลง
ไม่ใช่เสียงคำรามของอสูร ไม่ใช่เสียงระเบิดของอาวุธ แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำต่อเนื่องที่ให้ความรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของโลหะที่ดังมาจากท้องฟ้าทางทิศตะวันออก ผู้คนในฐานที่มั่นต่างพากันเดินออกจากที่กำบังแล้วเงยหน้ามองขึ้นไป ตอนแรกเห็นเพียงจุดสีดำเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นท่ามกลางชั้นเมฆ จนเผยให้เห็นเค้าโครงอันมหึมา นั่นคือป้อมปราการลอยฟ้าสีเงินทั้งลำ ตัวยานยาวหลายร้อยเมตรราวกับยอดเขาเหล็กที่ลอยอยู่กลางอากาศ บนปีกที่ยื่นออกมาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยช่องติดตั้งอาวุธที่ส่องแสงสีฟ้า ที่ส่วนล่างมองเห็นสายธารพลังงานสีม่วงจาง ๆ ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะขณะที่แกนปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันควบคุมได้กำลังทำงาน