ตอนที่ 117 เดินเที่ยวตัวเมืองอำเภอกับเขา

ตอนที่ 117 เดินเที่ยวตัวเมืองอำเภอกับเขา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของหานหลิงจือก็ไหววูบเล็กน้อย

คุณปู่อู๋กับคุณย่าอู๋ก็เคยพูดทำนองนี้เพื่อเกลี้ยกล่อมเขาเช่นกัน

ช่วงแรกเขารู้สึกผิดต่อครอบครัวของอามาโดยตลอด จึงจมอยู่กับการโทษตัวเองอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

แต่ต่อมาเมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ค่อย ๆ คิดตก

หากตอนนั้นเขาฆ่าคนคนนั้นจริง ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าภายหลังจะเสียใจหรือเปล่า

แต่ยามสะดุ้งตื่นจากความฝันตอนเที่ยงคืน หัวใจของเขาอาจเจ็บปวดก็ได้

ถึงอย่างไร...เธอก็เป็นแม่ผู้ให้กำเนิดเขา...เป็นสายใยที่ไม่อาจตัดขาดได้

ปล่อยให้เป็นอย่างนี้เถอะ เธอได้รับการลงโทษไปแล้ว