เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 ผมมีพลังพิเศษแล้วเหรอ?
หญิงสาวที่ชื่อจงหลีชุนได้ยินต่งเชียนชิวขอร้องก็ยังทำหน้าเฉย นางกระตุกแขนทีเดียว ต่งเชียนชิวที่จับหมัดนางอยู่ก็ถูกแรงสะเทือนจนถอยไปสามก้าว
“เฮ้ย?!” เจ้าหน้าที่ปรโลกที่ชื่อปู้จู๋เต้าเพิ่งได้สติ “เจ้า... เจ้า... เจ้ากล้าทำร้ายเจ้าหน้าที่ปรโลกเหรอ?!”
ถึงต่งเชียนชิวจะรับหมัดของหญิงร่างสูงใหญ่คนนี้ไว้ได้ แต่แรงลมจากหมัดก็ยังพัดจนหมวกขุนนางของเขาเบี้ยว
ต่งเชียนชิวพูดอย่างหงุดหงิด “บอกไปตั้งนานแล้วไง! รีบไปสิ! ไปตามหัวหน้าของคุณมา!”
“เจ้า... เจ้า... เจ้ารอก่อนเถอะ!” ปู้จู๋เต้าจัดหมวกขุนนางอย่างลนลานแล้ววิ่งหนีไป
จงหลีชุนเห็นเจ้าหน้าที่ปรโลกวิ่งหนีไปก็ไม่ได้คิดจะตาม นางแค่มองต่งเชียนชิวนิ่ง ๆ แล้วพูดว่า “จะให้ไว้หน้าเจ้าเหรอ? ทำไมข้าต้องทำด้วย?”
ต่งเชียนชิวกัดริมฝีปาก ในใจคิดว่าวันนี้คงไม่ได้ดูปฏิทินฤกษ์ยามก่อนออกจากบ้าน ถึงได้บังเอิญมาเจอคนโฉดอันดับหนึ่งของปรโลกเข้า
“มาขัดจังหวะข้ากินขนมกันอยู่ได้ทีละคนสองคน” จงหลีชุนเหลือบมองต่งเชียนชิวด้วยสีหน้าเฉยชา “เจ้าก็อยากโดนอัดเหมือนกันใช่ไหม?”
“ข้า...” ต่งเชียนชิวรู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ได้รับมือง่าย ๆ ถึงตัวเองจะมีกายเซียนแล้ว แต่ก็ไม่มั่นใจเต็มร้อยว่าจะเอาชนะคนคนนี้ได้ ถึงจะรู้จักจงหลีชุนมาตั้งแต่พันปีก่อน แต่พอคิดดูแล้ว คนบ้าแบบนี้คงไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ หรอก