เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 จงหลีชุน
บนรถตู้เก่า ๆ นอกจากตู้อวี่จะชวนคุยเป็นพัก ๆ แล้ว สาวทั้งสองคนก็เอาแต่เงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ ตู้อวี่เองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จนอดคิดถึงเซี่ยจิ่นที่ชอบทำอะไรเพี้ยน ๆ ไม่ได้
“ท่านผู้โดยสารครับ ตอนนี้รถของเรากำลังเจอกระแสลม อาจสั่นเล็กน้อย กรุณาเก็บโต๊ะหน้าที่นั่ง เปิดม่านบังแดด และคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยครับ ห้องน้ำงดให้บริการชั่วคราว” ตู้อวี่เลียนแบบเซี่ยจิ่น พูดกำชับทั้งสองคน
แต่ทั้งคู่ก็ยังไม่แสดงท่าทีอะไร
ฟ่านเสี่ยวกั่วทำหน้าอึดอัด ได้แต่ต่อว่าตัวเองในใจไม่หยุด ‘ฟ่านเสี่ยวกั่วนะฟ่านเสี่ยวกั่ว เจ้าทำอะไรอยู่เนี่ย! ผู้ช่วยต่งชวนตู้อวี่ออกมา... เจ้าไม่ได้ชอบตู้อวี่สักหน่อย แล้วจะมาแทรกกลางทำไม...’
นี่เป็นครั้งแรกในรอบนับพันปีที่ต่งเชียนชิวได้ออกมาข้างนอก ความรู้สึกของนางเลยปนกันไปหมด ด้านหนึ่งก็กังวล รู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรผิดอยู่ตลอด อีกด้านก็ลังเล เพราะนางรู้ดีว่าตระกูลฟ่านอยากใช้ฟ่านเสี่ยวกั่วดึงตู้อวี่มาอยู่ฝ่ายตัวเอง ตอนนี้นางเลยไม่รู้ว่าควรเปิดทางให้ฟ่านเสี่ยวกั่วได้อยู่กับตู้อวี่ตามลำพังหรือเปล่า
ไม่นานทั้งสามคนก็มาถึงด่านประตูผี แต่ต้องหาที่จอดอยู่พักใหญ่กว่าจะจอดรถได้
“อ๊ะ!” พอลงจากรถ ฟ่านเสี่ยวกั่วก็แกล้งร้องเสียงดังเหมือนเพิ่งตกใจ “ถึงแล้วเหรอเนี่ย ข้า... ข้ายังมีธุระต้องไปทำ คงอยู่เป็นเพื่อนพวกคุณสองคนไม่ได้แล้วนะ” พูดจบนางก็หันหลังเตรียมจะเดินไป
“เดี๋ยวก่อน!” ตู้อวี่รีบคว้าตัวฟ่านเสี่ยวกั่วไว้
“หือ? มีอะไรเหรอ?”