กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 596 ของเล่นน่ะ ปืนลั่นเป็นเรื่องปกติ
“จะเอาอะไรเข้าประมูล?”
อันอี้นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบเครื่องดื่มจากมือหลัวจือหานมาดื่มคำหนึ่ง แล้ววางคืนก่อนถาม
หลัวจือหานตาหม่นลง พูดเสียงหนักใจ “พ่อฉันป่วยหนัก ร่างกายอ่อนแอ ฉันเลยอยากดูว่าโรงประมูลมียาสมุนไพรที่เหมาะสมไหม”
ก่อนหน้านี้ก็เพราะหาสมุนไพรที่เหมาะสมไม่ได้ เธอถึงได้ตัดสินใจไปป่าอูมครึ้มภูตผีเพื่อลองค้นหาดู
อันอี้ได้ยินแล้วพูดอย่างจนใจ “ป่วยหนักก็อย่ารักษาสุ่มสี่สุ่มห้า ไม่ใช่ว่ามียาสมุนไพรแล้วจะรักษาได้เสียหน่อย”
“แต่… แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือก”
หลัวจือหานพูดด้วยน้ำเสียงเจือความน้อยใจ