กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 142 ก็แค่สิบกว่าล้านเองมั้ง
อันอี้ปลอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไม่ต้องห่วง ต่อให้เสียโฉมจริง ๆ ต่อไปฉันเลี้ยงเธอเอง!”
หลานรั่วซีชะงักไป แววตากลับเผยความคาดหวังอยู่หลายส่วน
ติงเหรินเฟิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจเบา ๆ
ผู้หญิงคนนี้ทำตัวต่ำต้อยเกินไปแล้ว
นักศึกษารอบข้างต่างก็แอบมองมาทางนี้เป็นระยะ
เดิมทีหลานรั่วซีก็สวยสะดุดตาอยู่แล้ว แถมยังถูกไอ้หนุ่มจน ๆ คนนี้บังคับให้ทาของที่เหมือนโคลนลงบนหน้า พวกเขาเองก็อยากรู้ว่าจะออกมาเป็นอย่างไร
“พร้อมหรือยัง? ฉันจะแกะแล้วนะ”
อันอี้ถามเสียงอ่อนโยน
หลานรั่วซีมองเขาอย่างจริงจัง กัดริมฝีปากล่างแล้วพยักหน้า