0102

⬢⬢⬢

ตอนที่ 102 เหมือนภาพวาดมากเช่นกัน

บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่น่าประหลาด

ทั้งสองจ้องตากันอย่างเงียบ ๆ อยู่ครู่ใหญ่

ฝ่ายหนึ่งกำลังยืนยันว่าอีกฝ่ายฟังออกหรือไม่ว่านั่นคือคำใบ้ของถูซานชี

ส่วนอีกฝ่ายกำลังสงสัยว่าถูซานชีที่เจ้าตัวเห็นนั้นยังเป็นคนอยู่หรือไม่

ท้ายที่สุด เฟ่ยอวี่เฉิงก็อาศัยความสามารถในการสังเกตขั้นสูง ค้นพบความรู้สึกโล่งใจและยินดีเล็กน้อยที่พาดผ่านนัยน์ตาอันราบเรียบของเหยียนซวง ซึ่งไม่มีอารมณ์ใดที่ยากจะยอมรับเลย

เขาระบายลมหายใจออกมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณครับ”

เหยียนซวงพยักหน้าอย่างโล่งอก ก่อนไปไม่ลืมกำชับเฟ่ยอวี่เฉิงว่า “เก็บเป็นความลับนะ”