เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 128 ได้โปรด ช่วยฉันด้วย
สิ้นเสียงพูด คนข้างในก็วิ่งกรูออกมามากกว่ายี่สิบคน พวกเขายังเคี้ยวอาหารตุ้ย ๆ อยู่ในปาก บางคนถือท่อนเหล็ก บางคนถือมีด บางคนถึงกับถือไม้ถูพื้นออกมาด้วย
เดิมทีพวกเขาวิ่งออกมาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด แต่พอเห็นแมวยักษ์เข้าเท่านั้นแหละ เสียง "โครม" ดังขึ้นพร้อมกับที่ทุกคนคุกเข่าลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง ลื่นไหลไร้ที่ติ
คนเหล่านั้นต่างสะกิดกันไปมา แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ
สุดท้ายเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งที่รวบรวมความกล้าพูดขึ้นมาว่า "พวกเราไม่ได้ทำอะไรนะ คือ... คือพวกเราหิว พวกเราก็เลยกินไปนิดหน่อย พวกเรา... พวกเราเพิ่งมาถึงจริง ๆ นะ พวกเรายังไม่ได้ทำอะไรเลย"
ผู้อำนวยการโรงงานรีบพุ่งเข้าไปดู เห็นว่าคลังเสบียงไม่ได้ถูกเปิดออก แค่สินค้าสำเร็จรูปถูกกินไปไม่น้อย เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่ยังมีเหลือ