บทที่ 219 หนุนตัก, รอยจูบ

บทที่ 219 หนุนตัก, รอยจูบ

"ฉะ...ฉันไปซื้อเครื่องดื่มก่อนนะ..."

ฮารุกะไม่รู้ว่าเพราะอะไร หัวใจถึงเต้นแรงขนาดนี้ จนไม่กล้าสบตาซาโตชิตรงๆ อีกต่อไป

เธอทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียวอย่างเร่งรีบ แล้ววิ่งหนีเตลิดไปราวกับกำลังหลบหนี

ซาโตชินั่งอึ้งอยู่บนม้านั่งพลางยกมือขึ้นเกาแก้ม

เวลาแบบนี้มันไม่ควรจะเป็นบรรยากาศหวานซึ้งสื่อความในใจ หรือไม่ก็กล่าวขอบคุณสักหน่อยหรอกเหรอ?

"ช่างเถอะ ดูท่าทางเธอกลับมามีชีวิตชีวาแล้ว ต่อจากนี้คงรักษาจิตใจให้พร้อมและมุ่งมั่นกับการฝึกพิเศษก่อนการแข่งได้แล้วล่ะ"

ซาโตชิยิ้มออกมาเล็กน้อย

จากนั้นความง่วงก็ถาโถมเข้าใส่ เขาจึงตัดสินใจทอดตัวนอนราบบนม้านั่งแล้วผล็อยหลับไป