ตอนที่ 229 ต้นกล้วยน้ำว้า

ตอนที่ 229 ต้นกล้วยน้ำว้า

หลินอันอันใช้ทั้งมือและเท้าปีนขึ้นไปบนโขดหินขรุขระ หลังจากก้าวขึ้นสู่เกาะฝั่งตรงข้าม เธอก็ไม่ได้รีบร้อนมุ่งหน้าเข้าไปข้างใน แต่เอื้อมมือไปหักกิ่งไม้แห้งที่เหยียดตรงและยาวถึงระดับไหล่ท่อนหนึ่งลงมาจากลำต้นไม้ที่โค่นล้ม

เธอจับมันไว้ในมือกะน้ำหนักดู จากนั้นก็กวัดแกว่งฟาดไปที่พงหญ้าด้านหน้าสองสามครั้ง

เสียงดัง “สวบสาบ” ทำให้แมลงตัวเล็ก ๆ สองสามตัวแตกตื่น ท่อนไม้นี้จึงกลายเป็นไม้เท้าสำรวจทาง ที่ช่วยทั้งแหวกสิ่งกีดขวาง หยั่งดูพื้นผิว และใช้ป้องกันตัวยามจำเป็นได้เช่นกัน

คนหนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัวค่อย ๆ เดินลึกเข้าไปด้านในตามแนวขอบเกาะ

ใต้ฝ่าเท้าคือดินฮิวมัสที่ร่วนซุย ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นพรรณไม้ที่ชื้นแฉะและเจือความสดชื่นเล็กน้อย แตกต่างจากทัศนียภาพบนเกาะเล็กอันเรียบง่ายของเธอ