ตอนที่ 169 เมืองใต้พิภพ

ตอนที่ 169 เมืองใต้พิภพ

น้ำในแม่น้ำอันเย็นเยียบท่วมเลยข้อเท้า ทุกครั้งที่ยกเท้าล้วนนำพาความลื่นและความหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก หลินอันอันเดินอย่างเชื่องช้า ค่อย ๆ วางเท้าอย่างระมัดระวังท่ามกลางหินลื่นและดินทรายอ่อนนุ่มเพื่อหลีกเลี่ยงการหกล้มบาดเจ็บ

ท่ามกลางความมืดมิด พละกำลังของเธอฟื้นฟูอย่างช้า ๆ ทว่าความเจ็บปวดและความหนาวเย็นกลับเกาะติดดั่งเงาตามตัว บีบให้เธอต้องหยุดพักพิงหน้าผาหินเพื่อหอบหายใจอยู่บ่อยครั้ง ก่อนจะมุ่งหน้าต่อไป

ตามทางน้ำลงไปด้านล่าง แสงสลัวจุดนั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ภูมิประเทศเริ่มเปิดกว้าง ริมแม่น้ำปรากฏพื้นที่ที่ได้รับการปรับแต่งโดยฝีมือมนุษย์ผืนหนึ่ง

สิ่งปลูกสร้างคล้ายโรงงานที่มีรูปทรงเตี้ยและเส้นสายแข็งทื่อแห่งหนึ่งถูกสร้างขึ้นริมแม่น้ำ บนผนังภายนอกโลหะสีมืดสลัว หน้าต่างหลายบานส่องแสงสว่างที่ไม่เป็นไปตามธรรมชาติอันเสถียรออกมา