กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 บทพิเศษ · เด็กหนุ่มชุดคราม (15)
“แดนลับอันตรายมาก เดิมทีข้าไม่อยากพาเจ้ามาด้วย แต่เจ้าไม่อยากแยกจากข้า”
“หร่านหร่าน ข้าคือชางซูไป๋ เป็นสามีของเจ้า เป็นพ่อของลูกในท้องเจ้า”
“ปกติเจ้าชอบเรียกข้าว่าจิ่นจือที่สุด”
“เจ้าสูดดมยาหอมที่ทำให้มึนงงในแดนลับเข้าไป จนลืมเรื่องราวในอดีตไปหมดก็ไม่เป็นไร ข้ายังคงเป็นจิ่นจือของเจ้า ส่วนเจ้าก็ยังเป็นหร่านหร่านของข้า”
“หร่านหร่าน มีข้าอยู่ทั้งคน ไม่ต้องกลัวนะ”
ในถ้ำบนภูเขาที่ทั้งหนาวเย็นและชื้นแฉะ มีเพียงอ้อมกอดของเด็กหนุ่มเท่านั้นที่อบอุ่น
มู่หร่านซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา ปลายจมูกได้กลิ่นที่คุ้นเคยจากตัวเขา ตามปกติแล้วนางควรจะรู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษ แต่ในใจกลับมีความไม่สบายใจบางอย่างผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ