เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 126 ตอนพิเศษ·เด็กหนุ่มอาภรณ์คราม (14)
ตอนนั้นเฒ่ากระบี่ยาวมองไม่ชัดว่าคนที่ลอบโจมตีตัวเองหน้าตาเป็นอย่างไร แต่ยังจำกลิ่นอายกับรูปร่างของอีกฝ่ายได้
ร่างของเขาที่คุกเข่าอยู่บนพื้นโงนเงนจนแทบจะล้ม ดวงตาทั้งสองจ้องเด็กหนุ่มที่ค่อย ๆ เดินผ่านไปไม่วางตา แต่ปากกลับทำได้แค่ส่งเสียงสูดลมหายใจ “เฮือก เฮือก” อย่างไม่ยอมรับชะตา
เด็กหนุ่มอาภรณ์ครามไม่ได้เหลือบมองชายชราที่ใกล้ตายอยู่บนพื้นอีก เขากลับไปข้างกายหญิงสาวชุดเขียว จับมือนางแล้วส่งพลังวิญญาณของตัวเองเข้าไป หวังจะชดเชยพลังที่ร่างกายนางสูญเสียไป
“ยังไหวไหม?”
มู่หร่านยิ้มบาง ๆ สีหน้าและแววตาอ่อนโยน นางจับมือเขาตอบเบา ๆ ส่วนมืออีกข้างวางทาบอยู่บนท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อย ก่อนบอกเสียงเบาว่า “ข้าสบายดี ลูกก็สบายดี”
หัวคิ้วของซูชิงอีคลายลงเล็กน้อย ความดุร้ายที่เกือบจะปะทุขึ้นจากส่วนลึกในตัวก็ถูกกดเอาไว้ได้