บทที่ 102 หมูหนามหลังลาย

บทที่ 102 หมูหนามหลังลาย

อ๊า ซวยชะมัด!

เขาขุดไม่ได้เลยสักอันเดียว!

ขุดมาเกือบทั้งเช้า ได้แต่หน่อไม้เรียวๆ เล็กๆ ทั้งนั้น...

เฉิงฉีที่นั่งอยู่ข้างๆ มองเขาแวบหนึ่ง ใบหน้าเล็กๆ ก็ดูขมขื่นนิดหน่อย “พี่ ทำใจเถอะ พี่สาวฉู่หลิงเขาดวงดีน่ะ ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้พี่ยังบอกเลยว่าแถวนี้หน่อไม้ไม่ค่อยมี แต่ฉันว่าพี่ก็ขุดมาได้ไม่น้อยเลยนะ”

คำพูดของน้องสาวดึงสติเฉิงรุ่ยที่กำลังอิจฉาตาร้อนให้กลับมา เขาหันหน้าไปมองหน่อไม้ครึ่งกระสอบ แล้วคิดดูจึงพูดว่า:

“นั่นสิ เกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย พอน้องพูดแบบนี้ พวกเราก็กำไรแล้วนี่นา”

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาพาเจิงจื่อหาวไป ที่ตรงนั้นมีหน่อไม้เยอะกว่าเนินลาดนี้ซะอีก

แค่ที่โผล่พ้นดินขึ้นมาก็มีไม่น้อย ถ้าตอนนั้นไม่มีสัตว์กลายพันธุ์อยู่ เขาคงไม่มีทางหาคนอื่นมาร่วมมือแบ่งปันหรอก