บทที่ 96 มีเลศนัย

บทที่ 96 มีเลศนัย

นับตั้งแต่ดาวฟ้าเผชิญภัยพิบัติวันสิ้นโลก คนส่วนใหญ่ก็มีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ในใจข้อหนึ่งเกี่ยวกับเด็กที่ไม่มีคนดูแล

หากไม่มีความขัดแย้งเรื่องผลประโยชน์ก้อนโต ก็จะยื่นมือเข้าช่วยเท่าที่ช่วยได้

ฤดูหนาวปีที่แล้ว ฉู่หลิงก็เคยเจอคุณป้าคนหนึ่งที่คอยดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี เธอจึงเข้าใจความรู้สึกเวลาตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังดี

"ครอบครัวของเธอตายหมดแล้วเหรอ?" ฉู่หลิงถอยหลังไปสองก้าว

เฉิงรุ่ยพยักหน้าแรงๆ "อืม พี่สาวสามารถปราบสัตว์กลายพันธุ์ได้ตั้งสองตัว ต้องเก่งมากแน่ๆ ได้โปรดช่วยผมด้วยเถอะครับ"

พูดจบ เฉิงรุ่ยก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง เขารู้สึกว่าตัวเองอาจจะหิวจนเบลอไปแล้ว ทำไมถึงได้กลิ่นหอมของกับข้าวลอยมาจางๆ ด้วยนะ?

"ได้สิ งั้นเธอก็รออยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวสัตว์กลายพันธุ์ตามมาฉันจะจัดการเอง" น้ำเสียงของฉู่หลิงราบเรียบเยือกเย็น เธอถือขวานเตรียมจะกลับไปทำงานต่อ