บทที่ 95 หญิงแกร่งก็ยังต้องเหนื่อยจนฟุบ

บทที่ 95 หญิงแกร่งก็ยังต้องเหนื่อยจนฟุบ

แค่ต้นที่อยู่ตรงหน้านี้ ฉู่หลิงก็หาอยู่นานกว่าจะเจอเลยนะ

ป่าหินคราวที่แล้วก็เหมือนจะไม่มีต้นไม้เล็กๆ เลย ต้นไม้ในป่าหมอกแดงยิ่งแล้วใหญ่ มีแต่ต้นไม้ใหญ่ยักษ์สูงเสียดฟ้า ป่าไม้เบญจพรรณไร้ชื่อแบบนี้นับว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว

ไม่มีทางเลือก ฉู่หลิงถกแขนเสื้อขึ้น หยิบขวานออกมาเตรียมลุย!

"เจ้านาย ดะ... เดี๋ยวก่อนเหมียว..."

"หืม? เป็นอะไรล่ะ" ฉู่หลิงเพิ่งจะเงื้อขวานขึ้น ก็ถูกเสวี่ยเป่าเรียกให้หยุดซะก่อน

เสวี่ยเป่าลองไปกอดต้นไม้นี้ดู หูก็ลู่ตกทันที น้ำเสียงก็ดูห่อเหี่ยวลงนิดหน่อย "เจ้านายแน่ใจนะว่าจะฟันต้นนี้เหมียว? หรือว่าเราลองไปหาดูกันอีกหน่อยไหม?"