บทที่ 87 ก้าวต่อไป

บทที่ 87 ก้าวต่อไป

"เหมียว เจ้านายเก่งจังเลย..." เสวี่ยเป่าประคองของที่เพิ่งทำเสร็จแล้วบิดตัวหันมา ดวงตาทั้งสองข้างทอประกายวิบวับ

คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้านายไม่ต้องใช้โต๊ะทำงานก็สามารถประดิษฐ์สิ่งของได้ด้วย! สมกับเป็นเจ้านายของมันจริงๆ

ฉู่หลิงยิ้มจนตาหยี ลุกขึ้นนั่งแล้วตบที่ว่างข้างๆ ตัวเบาๆ "เสื่อหญ้านี่ฉันตั้งใจสานให้มันใหญ่ขึ้นรอบนึง พอให้พวกเรานอนด้วยกันได้พอดีเลยนะ"

ยังไม่ทันที่เสวี่ยเป่าจะเดินเข้าไป จวินจวินก็ไม่ยอมแล้ว มันวิ่งฮึดฮัดพุ่งพรวดเข้ามา ร้อง "อู๊ดๆ" ด้วยความไม่พอใจ

หลังจากส่งเสียงฮึดฮัดสองที มันก็ทิ้งก้นนั่งแหมะลงตรงตำแหน่งที่นิ้วของฉู่หลิงชี้เมื่อกี้ซะงั้น พลางสะบัดหูใบใหญ่ไปมา

ให้ตายเถอะ พอจวินจวินนั่งลงไปแบบนี้ เสื่อหญ้าก็ดูเล็กลงไปถนัดตาเลย