บทที่ 175: ท่านย่าจี

บทที่ 175: ท่านย่าจี

เรือวิญญาณมีขนาดไม่เท่ากัน รูปร่างหน้าตาก็แตกต่างกันไป ริมฝั่งยังมีกระท่อมหลังหนึ่ง

หญิงชรานั่งงีบอยู่บนเก้าอี้หน้ากระท่อม มือกำพัดพับไว้ หันหน้าออกสู่ทะเล

เมื่อสุ่ยเหยาเห็นนาง ก็รีบสาวเท้าเข้าไปสองก้าว

“ท่านย่าจี!”

เสียงเรียกที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้หญิงชราสะดุ้งเฮือก ตื่นจากนิทราทันที

“เจ้าเด็กเหลือขอ เรียกเสียงดังขนาดนั้นทำไม?”

นางลืมตาขึ้น พอเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็เอ่ยดุอย่างไม่สบอารมณ์

สุ่ยเหยายิ้มแหะ ๆ

ท่านย่าจียกพัดพับในมือขึ้นเคาะศีรษะนางเบา ๆ