บทที่ 167: โอสถรักษาบาดแผลขั้นแปด

บทที่ 167: โอสถรักษาบาดแผลขั้นแปด

ขณะที่วาฬแบกขุนเขาพลิกตัวอีกครั้ง เซียวเฉินพลันพบว่าบริเวณท้องของมันไม่ได้ปกคลุมด้วยเกราะกระดูกแข็งแกร่งชั้นนั้น

“หยุนเหิง ด้านล่าง!”

หยุนเหิงรีบมองตามสายตาของเซียวเฉิน แล้วก็เห็นท้องส่วนที่ค่อนข้างอ่อนนุ่มของวาฬแบกขุนเขาในทันที

นางเข้าใจขึ้นมาในบัดนั้น

“ตรึงมันไว้ต่อไป!”

ฉวยโอกาสนี้ ร่างของหยุนเหิงพลันหายวับจากจุดเดิม ก่อนพุ่งตรงไปยังใต้ท้องวาฬแบกขุนเขา

นางกุมกระบี่ดุลสวรรค์ไว้ด้วยสองมือ พลังวิญญาณมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ตัวกระบี่อย่างรวดเร็ว

แสงบนกระบี่ดุลสวรรค์พลันสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง

หยุนเหิงเล็งไปยังท้องของวาฬแบกขุนเขาซึ่งไร้เกราะกระดูกคุ้มกัน แล้วฟันกระบี่ลงไปอย่างหนักหน่วง