บทที่ 166: วาฬแบกขุนเขา

บทที่ 166: วาฬแบกขุนเขา

มันนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ลมหายใจแทบกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับถ้ำทะเลโดยรอบ

หากไม่พินิจให้ดี ย่อมไม่มีทางพบว่านั่นคือสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่ง

ทั้งหกคนหยุดลงพร้อมกัน

ทันทีที่พวกนางก้าวเข้าสู่ถ้ำทะเล ดวงตาที่ปิดสนิทของสัตว์อสูรทะเลตัวนั้นก็ค่อย ๆ ลืมขึ้น

แสงสีทองหม่นสองสายพลันสว่างวาบ ทะลุผ่านสายน้ำมืดสลัวและตกลงบนร่างของพวกนาง

ชั่วขณะถัดมา “ภูเขาลูกเล็ก” ที่จมอยู่ก้นทะเลก็ขยับขึ้นมาในทันใด

หญ้าทะเลกับเศษหินที่ปกคลุมอยู่บนแผ่นหลังของมันไหลร่วงลงมา ร่างมหึมาค่อย ๆ ยกตัวขึ้นจากก้นทะเล

สายน้ำทะเลที่เดิมยังสงบนิ่งพลันปั่นป่วนรุนแรง ทรายและก้อนหินโดยรอบถูกกวนจนขุ่นมัวไปหมด

จนกระทั่งมันยกร่างขึ้นจนสุด หยุนเหิงกับคนอื่น ๆ จึงมองเห็นรูปลักษณ์ของมันได้อย่างแท้จริง