กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 160: ปลาน้อยกุ้งฝอย
ทว่าทันทีที่ทั้งสองเลี้ยวเข้าสู่ทางแคบนั้น กลับพบว่าเบื้องหน้าไร้เงาของหยุนเหิงเสียแล้ว
ทั้งสองร่อนลงบนทางแคบพร้อมกัน พลางกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง
ทั้งคู่สวมชุดดำและใช้ผ้าปิดหน้าสีเดียวกัน ปกปิดร่างกายมิดชิด เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งให้เห็น
“คนเล่า?”
เยี่ยนชีก้าวไปข้างหน้าหลายก้าว สายตากวาดผ่านโดยรอบอย่างรวดเร็ว
“เหตุใดจู่ ๆ จึงหายไป?”
ฉื่อหยาขมวดคิ้วแน่น ทว่าไม่อาจสัมผัสกลิ่นอายใด ๆ ในบริเวณใกล้เคียงได้เช่นกัน
ในเวลานั้นเอง เยี่ยนชีที่เมื่อครู่ยังเอ่ยวาจาอยู่พลันส่งเสียงครางอู้อี้
ฉื่อหยาหันกลับไปอย่างฉับพลัน ได้ยินเพียงเสียงกลั้นกระอักโลหิตดังขึ้น