บทที่ 32: การเปิดดินแดนแตกสลายครั้งแรก

บทที่ 32: การเปิดดินแดนแตกสลายครั้งแรก

หยุนเหิงมองการ์ดแถวนี้อย่างมึนงงจนสมองขาวโพลน

นางยังไม่ทันได้พิจารณาให้ละเอียด การ์ดใบแรกก็พลันกลายเป็นลำแสง พุ่งตรงไปยังหยกชำรุดที่ลอยอยู่กลางอากาศ

หยุนเหิงยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ ทว่าคว้าได้เพียงเงาแสงที่กระจายออก

ชั่วขณะที่แท่นคืนแก่นพิภพสู่ตำแหน่งจมหายเข้าไปในหยกชำรุด ก็เปล่งแสงเจิดจ้าจนแสบตา

หัวใจของหยุนเหิงพลันบีบรัด นางรีบหันไปมองประตูหน้าต่าง โชคดีที่ค่ายกลยังมั่นคง

เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง หยกชำรุดที่ลอยอยู่กลางอากาศก็เปลี่ยนไปแล้ว

ขอบมุมที่เดิมไม่สมบูรณ์ราวกับถูกมือไร้รูปร่างค่อยๆ เติมเต็ม ผิวหยกสีเขียวขาวปรากฏลวดลายละเอียดแน่นขนัด รอยแตกร้าวเก่าไม่ได้หายไปทั้งหมด ทว่ากลับไม่ดูทรุดโทรมอีกต่อไป หากคล้ายลายเมฆธรรมชาติที่ซ่อนอยู่ภายในหยก