บทที่ 14: ร่ำรวยแล้ว

บทที่ 14: ร่ำรวยแล้ว

คราบเลือดตรงริมฝีปากของหยุนเหิงยังเช็ดไม่หมด มือที่กำกระบี่ก็สั่นเทา ทว่านางยังเดินได้อย่างมั่นคง แผ่นหลังไม่ค้อมลงแม้แต่น้อย

เหล่าผู้อาวุโสหลายคนบนที่สูงปรากฏตัวออกมาในที่สุด

เวินเฝ่ยร่อนลงมาถึงข้างลานฝึกยุทธ์เป็นคนแรก สายตากวาดผ่านมือของหยุนเหิงที่กดอยู่ตรงหน้าอก

“แม่นางหยุน บาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?”

ลานฝึกยุทธ์เดิมทีก็เป็นสถานที่ให้ศิษย์ประลองฝีมือกันอยู่แล้ว เมื่อทั้งสองสมัครใจขึ้นแท่น ขอเพียงไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิต เหล่าผู้อาวุโสย่อมไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว ยิ่งกว่านั้น กระบี่สุดท้ายเมื่อครู่นี้ เหอโจวเป็นฝ่ายคิดสังหารก่อน

หยุนเหิงหยุดฝีเท้าลง

“ไม่เป็นไร”

เวินเฝ่ยขมวดคิ้ว

“อย่างไรเสียเหอโจวก็อยู่เหนือเจ้าถึงหนึ่งเขตแดนพลังขั้นใหญ่ เจ้าโดนกระบี่ของเขาเข้าไปหนึ่งครั้ง จะไม่เป็นไรได้อย่างไร?”