กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
พร้อมกับเสียงรถไฟที่เริ่มออกตัว สองสามีภรรยาฟู่หว่างซานมองดูต้นไม้ที่ค่อยๆ ถอยร่นไปด้านหลังด้วยความรู้สึกเหม่อลอย
ไช่อันผิงวางมือลงบนเข่า “รถไฟต้องนั่งถึงสามวัน สถานีรถไฟอยู่ไม่ไกลจากกองพลที่ยี่สิบสองเท่าไหร่นัก”
เขาลดเสียงให้เบาลง “รอจนพวกเราไปถึง ก็น่าจะเป็นสหายฟู่จิ่งเฉินมารับ”
เมื่อได้ยินชื่อลูกชาย ฟู่หว่างซานก็ดึงสติกลับมาทันที “อันผิง ครั้งนี้รบกวนนายจริงๆ นะ”
“คุณอย่าเกรงใจไปเลย” เมื่ออยู่ข้างนอก ไช่อันผิงไม่สะดวกที่จะเรียกผู้บัญชาการ จึงพูดเพียงว่า “ล้วนเป็นสิ่งที่ผมสมควรทำ”
สองสามีภรรยาสบตากัน ในแววตาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มใจ และเจือความคาดหวัง
ไม่ได้เจอกันมานาน พวกเขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้เจอครอบครัวแล้ว
“ขอโทษนะครับ ขอทางหน่อย”