ตอนที่ 0237

เมื่อมองดูอ้อมแขนที่กางออกของพ่อ เสี่ยวอี้หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประเมินระยะทาง

ยิ่งเป็นเวลาแบบนี้ เจียงอวี๋ม่านและฟู่จิ่งเฉินยิ่งตื่นเต้น

โชคดีที่เสี่ยวอี้ลังเลอยู่ครู่เดียว ก็ยกสองมือขึ้น เดินเตาะแตะแต่แน่วแน่มาหาพ่อ สุดท้ายก็ล้มพับลงในอ้อมกอดของเขาโดยตรง

หลังจากถูกอุ้มจนมั่นคงแล้ว เขายังเงยหน้าขึ้น ใช้ดวงตาสีดำขลับมองฟู่จิ่งเฉินแล้วหัวเราะ “พ่อ”

“เก่งจริงๆ” ฟู่จิ่งเฉินอุ้มเขาขึ้นมา คนที่มักจะเก็บงำความรู้สึกอย่างเขา ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มลูกชายไป 1 ฟอด

เจียงอวี๋ม่านอิงแอบอยู่ข้างกายสองพ่อลูก และใช้มือไปลูบมือเล็กๆ ของฟู่ซืออี้ “ลูกเดินได้แล้วนะ ที่รัก”