ตอนที่ 0092

เพียงชั่วครู่ เจียงอวี๋ม่านก็ลงไปนอนบนเตียง ถูกฟู่จิ่งเฉินกอดไว้ในอ้อมแขน

เธอตกใจโดยไม่ทันตั้งตัว จึงเอามือกุมท้องตัวเองไว้ตามสัญชาตญาณ

พอตั้งสติได้ ก็บ่นอย่างติติงเล็กน้อย “คุณทำอะไรเนี่ย ดึกดื่นป่านนี้แล้ว”

แววตาของฟู่จิ่งเฉินที่เย็นชามาตลอดกลับแฝงความอ่อนโยน เขาดึงมือที่อยู่ข้างลำตัวเธอขึ้นมาจุมพิตเบา ๆ “ภรรยา วันนี้ขอบคุณนะ”

เขาอยากจะพูดคำนี้มาตั้งนานแล้ว

แต่พวกเด็กหนุ่มที่มาช่วยงานเพิ่งจะกลับไปตอนค่ำ ดังนั้นตอนนี้เขาถึงเพิ่งมีโอกาสได้พูด

เจียงอวี๋ม่านค้อนเขา แกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบ “ขอบคุณเรื่องอะไรล่ะ ที่ทำกับข้าวให้พวกคุณกิน หรือที่ไว้หน้าคุณต่อหน้าคนนอก”

“ทั้งสองอย่างเลย” ฟู่จิ่งเฉินก้มหน้าลง ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบมุมปากเจียงอวี๋ม่านอย่างข่มกลั้น

นุ่มนิ่มจัง