กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
ฟู่จิ่งเฉินรู้ว่าด้านนอกคือเหยาเจิ้นเจียง สวมเสื้อผ้าเสร็จก็ลุกขึ้น การเคลื่อนไหวเบามาก
เจียงอวี๋ม่านก็ยังไม่หลับ คลำหาเสื้อผ้าตัวหนึ่งจากบนเตียงแล้วส่งให้เขา “จำไว้ว่าต้องปิดหน้านะ อย่าให้คนอื่นเห็นหน้าล่ะ”
ฟู่จิ่งเฉินรับเสื้อผ้ามา พยักหน้าเอ่ย “อืม รีบนอนเถอะ ฉันจะรีบกลับมา”
พูดจบ ก็หันหลังเดินออกไป
ที่หน้าประตูมีเสียงดังกุกกักพักหนึ่ง ไม่นานก็เงียบลง
บนเตียงขาดคนไปหนึ่งคน เจียงอวี๋ม่านมักจะรู้สึกไม่คุ้นชินเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเผลอหลับไปตอนไหน
อีกด้านหนึ่ง ฟู่จิ่งเฉินและเหยาเจิ้นเจียงสลับกันปั่นจักรยาน ตอนที่ท้องฟ้าเพิ่งจะสว่างรำไร ถึงได้เดินทางมาถึงตลาดการค้าเสรีของคอมมูนธงแดง
ซึ่งก็คือสิ่งที่เรียกกันติดปากว่า “ตลาดมืด”