กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
ตอนที่พูดประโยคนี้ สายตาของเหยาเจิ้นเจียงจ้องมองเหยาซือเหมิงเขม็ง
แววตายังแฝงความสงสัยใคร่รู้
ตั้งแต่เล็ก เขาเป็นคนที่มีไหวพริบดีที่สุดในบรรดาพี่น้อง
เหยาซือเหมิงคิดจะหลอกคนอื่นน่ะได้ แต่ฝันไปเถอะว่าจะหลอกเขาได้
ถ้าของสิ่งนั้นไม่มีปัญหาอะไร แล้วหล่อนจะร้อนรนไปทำไม?
เหยาซือเหมิงคิดไม่ถึงว่าพี่สามของตัวเองจะถามเช่นนี้ จึงเงยหน้าขึ้นมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “พี่สาม พี่พูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?”
ทั้งอึดอัดใจ ทั้งโกรธเคือง
แถมยังมีความตื่นตระหนกที่ยากจะสังเกตเห็นได้
“เหล่าซาน แกชักจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้วนะ!”
มารดาตระกูลเหยาโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที “มีใครเขาพูดกับน้องสาวแบบนี้บ้าง? ของที่น่าละอายอะไรกัน?”