ตอนที่ 0017

“ฉันทำงานนาไม่เป็น ทำเป็นแต่กับข้าวเท่านั้น”

เจียงอวี๋ม่านเงยหน้าขึ้น สีหน้าดูเหงาหงอย “แค่ได้ช่วยคนในครอบครัว ฉันก็พอใจแล้ว”

ฟู่จิ่งเฉินไม่คิดว่าหล่อนจะพูดแบบนี้ จึงมองหล่อนอย่างลืมตัว

ดวงตาของหญิงสาวมีม่านน้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ดูบอบบางและโทษตัวเองเหลือเกิน

หัวใจเขาอ่อนยวบลงอย่างเงียบ ๆ

แม้การแต่งงานจะเกิดจากแผนการของหล่อน แต่หลังแต่งงานหล่อนก็เอาใจใส่และรู้จักออดอ้อน ทำให้เขาเผลอคิดเผื่อหล่อนในทุก ๆ เรื่องโดยไม่รู้ตัว

ถึงแม้ต่อมาจะเกิดเรื่องนั้นขึ้น แต่หัวใจคนก็ทำด้วยเนื้อ

ตอนนี้หล่อนยอมตามลงมาชนบท แถมยังลดตัวลงมาทำอาหารให้คนในบ้านมีข้าวกินเมื่อกลับถึงบ้าน ฟู่จิ่งเฉินก็อดสงสารหล่อนไม่ได้