เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 61 ช่างเอาใจใส่ข้าเหลือเกิน
เมื่อจ่างซุนหมิงเยว่เห็นอู่ชิงเหยียนเงียบไปนาน เขาก็ประคองนางให้ลุกขึ้นนั่ง “หิวจริงหรือ?”
อู่ชิงเหยียนเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาเป็นเอกลักษณ์ของเขาแล้วเบ้ปาก ตอนนี้ต่อให้นางหิวก็ไม่กล้าพูดว่าหิวหรอกใช่หรือไม่? ปกติกินหมั่นโถวพวกนั้นก็ยังพอไหว แต่ตอนนี้นางหมดสติไปสามวัน ทั้งยังเสียกำลังไปจนแทบหมด ขนาดหมั่นโถวที่มันเยิ้มเหล่านั้น นางจะกินลงได้อย่างไร?
จ่างซุนหมิงเยว่เห็นท่าทางกล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูดของนาง ก็ถอนหายใจ “วางใจเถิด ไม่ให้เจ้ากินหมั่นโถวหรอก”
อู่ชิงเหยียนถอนหายใจโล่งอก “แล้วเหตุใดไม่บอกเสียแต่แรก? เจ้าไม่รู้หรือว่าตอนนี้ข้าเป็นคนป่วย รับความตกใจไม่ไหว?”
จ่างซุนหมิงเยว่จ้องนางลึกซึ้งแวบหนึ่ง ก่อนสั่งสาวใช้ที่อยู่นอกประตูให้เตรียมอาหาร สาวใช้เหล่านั้นทำงานคล่องแคล่วไม่น้อย เพียงครู่เดียวก็ยกกับข้าวรสอ่อนกับโจ๊กขาวมาวางบนโต๊ะ