เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60 องค์ชายสามเจ้าเล่ห์ เจ้าเป็นคนของข้า
อู่ชิงเหยียนไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปนานเท่าไร และไม่รู้ว่าหลับไปนานเพียงใด พอสติค่อย ๆ กลับคืนมา ความเจ็บปวดทั้งหมดก็ประดังกันร้องโวยวายอยู่ตามบาดแผลทุกแห่ง
ความเจ็บที่เท้ารุนแรงจนแทบไม่รู้สึกว่าเป็นเท้าของตัวเอง แขนขาทั้งสี่ปวดเมื่อยจนอยากตัดมันทิ้งให้หมด ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด นางหนาวเหลือเกิน...
นางซบเข้าหาอ้อมแขนอุ่น ๆ ที่กำลังกอดตัวเองอยู่โดยไม่รู้ตัว สูดกลิ่นหอมคุ้นเคย แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
จ่างซุนหมิงเยว่กำลังจะวางนางลงบนตั่งนุ่ม ทันใดนั้นก็เห็นนางลืมตาขึ้น จึงชะงักด้วยความเป็นห่วง
บนศีรษะของนางบวมเป็นก้อนใหญ่ แผลสี่แห่งบนร่างกายยังคงมีเลือดไหลไม่หยุด คนที่น่าจะอ่อนแรงจนถึงขีดสุดเช่นนาง เหตุใดถึงฟื้นขึ้นมาได้?
ใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยยิ่งกว่ากลิ่นหอมนั้นปรากฏขึ้นตรงหน้า เมื่อมองแววตาที่เคยสงบนิ่งอยู่เสมอ แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวล นางก็ฝืนทนความเจ็บปวดราวกับถูกเข็มนับพันทิ่มแทง แล้วยิ้มออกมา