เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 55 ที่แท้คุณหนูอู่จินอวี้ก็เป็นคนมีความลับเหมือนกัน
จ่างซุนจื่อหรูหลุบตามองคนในอ้อมแขนที่ซบอยู่กับเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ทว่ายังคงสงบนิ่งไม่แสดงอาการ
อู่ชิงเฉิงรออยู่นาน แต่จ่างซุนจื่อหรูก็ไม่เอ่ยถามสักคำ นางจึงจนปัญญาจะหาทางลงให้ตัวเอง หลังดิ้นรนอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็หลับตาปี๋ แสร้งทำเป็นหมดสติไปเสียเลย
จ่างซุนจื่อหรูเลิกคิ้วขึ้นอย่างขบขัน ดวงตาลึกล้ำพลันฉายแววขบขัน ก่อนจะช้อนร่างอู่ชิงเฉิงในอ้อมแขนขึ้นแนบอก แล้วก้าวยาว ๆ ไปยังตำหนักบรรทมอีกฝั่ง
อู่ชิงเฉิงได้กลิ่นชะมดเช็ดอันเป็นเอกลักษณ์จากกายจ่างซุนจื่อหรู ใบหน้าจึงค่อย ๆ แดงระเรื่ออย่างเงียบเชียบ
บุรุษเช่นนี้ต่างหากที่นางต้องการ ทั้งรูปงามและสง่างาม หากจ่างซุนจื่อหรูเป็นองค์รัชทายาทก็คงดีเพียงใด
แต่ถึงเขาจะไม่ใช่องค์รัชทายาทก็ไม่เป็นไร เพราะนางตัดสินใจแล้วว่าจะเป็นสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขา