เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 54 อู่ชิงเฉิง ฝีมือยั่วยวนชายของเจ้านี่ช่างเหนือชั้นจริง ๆ!
พระราชวังแคว้นต้าฉี ตำหนักฉือเหริน
ห้องอันเงียบสงบมีแสงเทียนไหววูบ กระถางธูปส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกกุ้ยฮวา ควันขาวบางลอยวนอยู่เหนือห้องอย่างเชื่องช้า เนิ่นนานก็ไม่ยอมจางหาย
นางกำนัลกับขันทีทั้งหมดคุกเข่าอยู่ในลาน ก้มหน้าร้องไห้เบา ๆ มีเพียงจ่างซุนหมิงเยว่ที่นั่งอยู่ริมแท่นบรรทม ค่อย ๆ จัดเสื้อผ้าบนร่างพระพันปีหลวงอย่างสงบนิ่ง
เขายังจำได้ ตอนเพิ่งกลับเข้าวังใหม่ ๆ เวลานั้นเขายังอยู่ใต้เงาการลอบสังหาร จึงไม่กล้านอนคนเดียวเลยสักครั้ง เป็นพระพันปีหลวงที่เสด็จมาถึงตำหนักบรรทมด้วยพระองค์เอง กอดเขาไว้ เล่านิทานและร้องเพลงกล่อมเด็กให้ฟัง
แม้การกระทำเช่นนั้นจะดูไร้เดียงสาสำหรับเด็กอายุสิบกว่าปี แต่ช่วงเวลาเหล่านั้นกลับกลายเป็นความทรงจำที่อบอุ่นที่สุดนับตั้งแต่เขากลับเข้าวัง