เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 พวกเจ้าตาบอดกันหมดหรือ? ตาไหนเห็นว่าข้าวางยาพิษ?
จ่างซุนหมิงเยว่พลันหยุดฝีเท้า ก่อนหันมาจ้องนางเขม็ง “อู่ชิงเหยียน หรือเจ้ามีคนที่ชอบแล้ว?”
อู่ชิงเหยียนชะงัก “ถามเรื่องนี้ไปไย?”
เขาจ้องนางนิ่ง ริมฝีปากบางขยับแผ่วเบา “คนผู้นั้นชื่ออะไร? เป็นคนแคว้นใด? บ้านอยู่ที่ไหน?”
อู่ชิงเหยียนถลึงตามองเขา “จ่างซุนหมิงเยว่ การตรวจสอบทะเบียนบ้านเป็นงานอดิเรกอย่างหนึ่งของเจ้าด้วยหรือ? ตกลงเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”
จ่างซุนหมิงเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตากลับมีรอยยิ้ม “ก็แค่อยากพบคนในดวงใจของเจ้าด้วยตาตนเอง แล้วค่อยพูดกับเขาดี ๆ ด้วยท่าทีอ่อนโยน ให้เขาอย่ามาแย่งสตรีของข้า”
อู่ชิงเหยียนเข้าใจแล้ว เขาคิดจะแย่งชิงกันซึ่ง ๆ หน้านี่เอง!
ความโกรธพลุ่งขึ้นทันควัน นางก้าวฉับเข้าไป ใช้ศีรษะโขกคางเขาเต็มแรง “จ่างซุนหมิงเยว่ ต่อให้ข้าไม่มีบุรุษอยู่ในใจ แต่ถึงข้าจะมีบุรุษอื่นจริง ๆ เจ้าก็อย่าคิดแตะต้องเขาแม้แต่เส้นผม!”
พูดจาดี ๆ ด้วยท่าทีอ่อนโยนอะไรกัน บุรุษที่แผ่ไอเย็นเยียบเช่นเขา นางไม่มีทางเชื่อหรอกว่าเขาจะใจเย็นได้สักแค่ไหน!
จ่างซุนหมิงเยว่เบี่ยงตัวหลบการโจมตีของนาง ก่อนยื่นแขนยาวโอบเอวนางไว้ เขาก้มมองแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ที่แท้ก็ไม่มีบุรุษอื่น เช่นนั้นก็จัดการง่ายขึ้นมาก”